Woorden


 

‘HET MIDDEN’ IS VAN ONS

Posted by on 11-11-15 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor ‘HET MIDDEN’ IS VAN ONS

 

copyrights gelden

copyrights gelden

Ik ken Jan Vanhulle uit Kortrijk nu al tien jaar. Dat was vanaf het moment dat ik bij hem een fototoestel kocht en op het scherm van de computers in de winkel vliegtuigfoto’s zag staan. Van hem. Vliegtuigen in vlucht. We vonden elkaar steeds in de jaren daarna want Jan was altijd bereid de foto’s te nemen die ik nodig had bij mijn reportages. Je kan zeggen dat Jan mijn vaste fotograaf is geworden. Intussen werken we voor air-to-airshoots samen met Hugo Verledens, gecertificeerd beroepspiloot voor luchtarbeid en samen hebben we een superteam. Hugo vliegt op gedecideerde wijze de fotokist, Jan fotografeert hieruit op z’n best en ikzelf ben de safety pilot die meevliegt in het vliegtuig van onderwerp. Air2Air heeft zo vaak prachtbeelden gemaakt, bijvoorbeeld van de PC-21 in vlucht over Barco in Kortrijk. Dit jaar vloog het air2air-team voor een VRT-reportage over het bezoek van de Pipistrel Panthera aan Kortrijk en namen we ook de fabuleuze Questair Kodiak 100 in de lens en de grensverleggende BlackWing VLA uit Zweden. Daarnaast vlogen we natuurlijk nog meer air2air, te zien en te lezen in diverse digitale en gedrukte media. Voor een fotograaf is het evenwel top of the bill om zijn foto te zien op de cover en/of centerfold van een magazine. Jan haalde dit jaar al drie keer de middenpagina’s. In Plane Owner met een foto van de Extra 300 met Bob V. aan de stick, in het FAS-magazine een nachtopname van de Belgische F-16 als kleurenposter en dan nu in het Noorse blad Flynitt, de BlackWing uit Zweden door Jan gefotografeerd boven de bossen van Ursel met aan de stick de Noorse F-35 testvlieger Eskil A. Jan heeft een hele mooie kijk op de foto’s die hij zal maken en bovenal weet hij exact hoe ik naar foto’s kijk en doet dan daarmee zijn ding. Iedereen content, niet in het minst de uitgevers en webmasters van digitale en printed luchtvaartmedia.

DE ZOMER VAN 2015 (2)

Posted by on 9-09-15 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor DE ZOMER VAN 2015 (2)

SEPT 15bis

O’heerlijke maand September 2015 die mij vier weken vliegen bracht om nooit te vergeten. Niet dat het vliegweer deze maand altijd zomers was maar de hemel was toch geheel van ons. Het begon met een vlucht dat nooit kan worden overtroffen; in de P-51 Mustang. PH-VDS is een TF-51D-25-NA en een zeldzame overlever van WOII. SCAT I-VII werd gevlogen door USAF-ace Robin Olds, 479th Fighter Group- 434th Fighter Squadron. De kist vliegt nog steeds met hetzelfde schema als zeventig jaar geleden maar staat nu op Antwerpen/Deurne en is beschikbaar voor wie een extreem natte droom wil verwezenlijken en lid wordt van de vzw die de kist beheert. (info: 02 239 6000)

Voor deze once-in-a-lifetime vlucht had ik aan piloot Fréderic Vormezeele drie wensen bekend gemaakt: ik wil een victory roll, ik wil een (very) low pass overheen Brasschaat/EBBT en ik wil de kist even in handen hebben. Tjonge, jonge! Na driemaal een victory roll te hebben gedraaid lagen mijn hersenen ietwat overhoop en na driemaal na-een neerduiken op de aarde voor een schare toeschouwers op Brasschaat, wist ik het wel zeker: wat een onvoorstelbaar, vinnig, gevleugeld raspaardje is me dat. Ik hoorde later die maand een NATO-piloot op bezoek in Wevelgem, ook Mustang-vlieger, zeggen dat er nooit een beter vliegtuig is gebouwd dan de P-51. Ik mag en kan dat nu duizend maal duizend keer beamen, zeker na het heft in eigen handen te hebben gehad. Ik kon daarbij niets dan het liedje neuriën van heaven, I’am in heaven, …

Drie dagen later was die NATO-vlieger op Wevelgem voor een blitzbezoek. Hij kwam uit het Noorden, zag-en-overwon de BlackWing uit Zweden, vertrok dan razendsnel naar Rijsel, verdween daar met de TGV naar England om door te vliegen naar een niet te onthullen bestemming. Eskil A. is een testpiloot uit de USN Test Pilot School en betrokken bij het F-35 program. Hij nam de SE-VUE onder handen en verklaarde de kist na de testvlucht als zijnde onberispelijk. Deze BlackWing is een 2-zits VLA uit Zweden met een Belgische mede-eigenaar en met top-avionica geleverd en geplaatst door Lambert Engineering uit Kortrijk. Ik vloog naderhand mee in de kist en weet je wat, wederom is er een VLA zijn tijd jaren vooruit. Ik had het twee jaar geleden over de One van de Tjech Iztok Šalamon als hét van hét. Ik neig ernaar om voortaan deze titel aan het vliegtuig van BlackWing AB uit Zweden toe te kennen. Oververdiend. (www.blackwing.aero)

De dag erop werden we verwacht op Biggin Hill in de UK maar het weer gooide roet in onze plannen. De Belg David Fabry opende er een centrum voor DAHER-vliegtuigen TBM en is daar succesvol mee bezig. Er heerste CAVOK  alom maar de harde wind beloofde een heen-en-weer-gegooi in de lucht. The pleasure of VFR-days. (www.FLYINGsmart.aero)

Nog twee dagen later stond op Lille/Lesquin een EMB190 van HOP ! te wachten om een groep leden van FAS/Kortrijk naar Toulouse/Blagnac  te vliegen. Wat ‘n gigantische bedoening is me dat in deze grote stad in het zuiden van Frankrijk. De Beluga vloog er af en aan, de gidsen waren deskundig en geestig, de hallen gevuld met gigantische vliegtuigen. Voor het eerst vergaten de Fransen op hun rondleiding hun bijzonder chauvinistische aard, wellicht omdat ze intussen numero uno zijn in de wereld van vliegtuigbouwers.

En het weekend erop was het op zondag wederom bijzonder mooi vliegweer. Na de middag klommen we in de OO-FWA en hadden we voor onderweg naar Rochester in Kent, in de UK, het mooiste weer gereserveerd. Rochester is een groot grasvliegveld met zeer aangename verkeersleiding. Een taxi stond quasi klaar om ons naar het stadje te brengen waar een kasteel, een kathedraal en scones met thee of koffie ons wachtte. Oh! England, my Lionheart, I don’t want to go (home).

Zo laat September 2015 de mooiste herinneringen na. Een beetje van het goede teveel ? Helemaal niet. Maar nu toch even rust inlassen. Alhoewel. Hoor ik daar iemand iets zeggen over de Beech Staggerwing ?

 

 

THE MIGHTY MUSTANG AND I

Posted by on 9-09-15 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor THE MIGHTY MUSTANG AND I

MUSTANG_aeroscript

Beste vriend Mr. Alden Rigby (°1923-+2015)

Ik moet U deemoedig bekennen dat ik tijdens het vliegen deze voormiddag niet één moment aan u heb gedacht, hoewel ik dat al weken vooraf, mezelf heel hard had beloofd.

Maar beste vriend, als je daar zo, voor één keer in je leven – dat was voor jou helemaal anders want al vliegend vócht je in WO2 voor je leven én voor onze vrijheid – razendsnel aan 1200 ft/min (!) naar vierduizend voet klimt, na in een schicht van de startbaan te zijn geschoten, dan wil je maar één iets: geniéten en de minuten in vlucht opslorpen als waren het pure diamanten.

Beste vriend Alden, je bent vier maanden te vroeg gestorven, in mei. Ik had je zo graag laten weten hoe het was om vandaag in je oorlogswapen van toen te hebben gevlogen, de P-51 Mustang. Ik zie me daar in 2005 nog staan in Bountiful, in Utah, in je den met je wall of fame; ik weet zeker dat je nu een foto van mij nabij de Mustang, ook daar zou hebben opgeprikt. Je vriend Guido nu ook Lid van het Genootschap dat ooit in de lucht is geweest in de WO2-icoon, de Mustang.

Voor de vlucht had ik gevraagd om jullie, WO2-fighters, te herdenken in een victory-roll. Man, wat ging dat bliksemsnel. We deden het nog twee keer achtereen, links en nog ‘s rechts. Ik vroeg om een low pass overheen het vliegveld van Brasschaat. We deden het twee keer en, beste Alden, er is werkelijk niets, maar dan ook niets, dat inderdaad deze ervaring evenaart. Goddelijk.

En dan, Alden, de kist zelf in handen hebben. Bochtje links, bochtje rechts, …  Mijn eerder leven als privé-vlieger verging in het niet. Een grotere wendbaarheid dan in deze Mustang is niet te vinden.

Beste Alden waar je ook bent, zag je me gisteren, gezeten in die heerlijkheid, geheten P-51 Mustang? Ik weet zeker dat ook jij van mijn genieten hebt genoten. Wat zullen we heerlijk kunnen vertellen mochten we elkaar ooit terugzien in de pilotenhemel over de P-51 Mustang, this one and only.

Beste Mr. Rigby, hier eindigt mijn brief want ik moet nog schrijven hoe alhier iedereen kan toetreden tot het Genootschap van Zij-Die-Ooit-In-De-Mustang-hebben gevlogen. Ik zal immers niet nalaten, beste USAF-ACE, om uw heldendaden verder te verkondigen en ik zal nu ook vele artikels schrijven over hoe iedereen voortaan alhier ook dit genoegen kan smaken.

Sincerely yours,

Guido Bouckaert, 12/9/2015

Wie wil toetreden tot het Genootschap der Mustangvliegers informeert het best bij de Aviation Factory op het nummer 02 239 6000

Artikel over Alden Rigby: http://www.hangarflying.eu/nl/content/een-amerikaan-boven-belgië-1-januari-1945

Boek met de Mustang als hoofdpersonage: “Goodbye, Mickey Mouse”/ Len Deighton

JUNKERS F-13 VERVELT IN RIWOMA F-13

Posted by on 8-08-15 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor JUNKERS F-13 VERVELT IN RIWOMA F-13

Zoals in Vlaanderen de reiziger op stap gaat met een koffer van Samsonite of Kipling, gaan Duitsers op reis met een Riwoma achter zich aan. De vraag is nu, … gaan we straks misschien op weg in een vliegtuig uit het begin van de vorige eeuw maar intussen van het merk Riwoma ?…

Riwoma vervaardigt reiskoffers met geribbeld uitzicht. Vandaar dat het bedrijf haar marktstrategie verbonden heeft aan de vliegtuigen van Hugo Junkers uit ver vervlogen tijden die ook een geribbeld, golfplaten/duraluminium uitzicht vertoonden. Zo waren dat alleszins de Junkers JÜ 52/3m, gekend als Eiseren Annie of Tante Ju, waarvan er tussen 1931 en 1952 zo’n zesduizend stuks werden gebouwd!

Van deze oudgedienden die nu nog vliegen is er eentje gestald in de Hugo Junkershalle op het vliegveld van Mönchengladbach in Duitsland. De Hugo Junkershalle is een gloednieuwe, hele mooie realisatie van golfplaten/duraluminium waarin festiviteiten plaats grijpen voor maximaal 1 000 personen en waar conferentieruimten voorhanden zijn voor groepen vanaf tien personen. Alle media, audio en video is voorhanden met inbegrip van catering. De JÜ52/3m “HB-HOY” is er gestald te midden de artefacten die verwijzen naar de realisaties van de Duitse luchtvaartpionier Hugo Junkers.

Intussen is Riwoma een heel nieuw avontuur opgestart: … de herintroductie volgend jaar van de JÜ F-13. Dit staartwielvliegtuig van net na WOI met plaats voor twee piloten en vier tot vijf passagiers vloog met diverse motoren BMW, Mercedes, Junkers en was met golfplaten/duraluminium gebouwd. Het was de JÜ F-13 uit 1919 die de weg wees naar het moderne vervoer van luchtreizigers. Het was het eerste reisvliegtuig ooit, met een verwarmde cabine.

In de Riwoma F-13 voor onze tijden, zorgt een Pratt & Whitney motor van 450 pk voor heel matige snelheden en is de staart herdacht en de kist met moderne technologie aangepast aan de meest stringente veiligheidsvereisten. Dit glorieus vliegtuig werd aan de wereld getoond op de EAA AirVenture te Oshkosh in 2015. Anno 1933 waren zo’n 330 stuks F-13 bij Junkers in Dessau, Duitsland, gebouwd. Doet Riwoma even goed, zelfs beter ?!

 

info@riwoma.de

http://www.junkersinmg.de

RIMOWAbis

 

 

 

DE ZOMER VAN 2015 (I)

Posted by on 8-08-15 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor DE ZOMER VAN 2015 (I)

“Wat?!”, zegt mijn beminnelijke echtgenote als ze de kalender omslaat van juni naar juli: “Vier keer weg met het vliegtuig, de komende maand! Moet je niet rusten van de dokter?! Beloofde je niet voortaan meer thuis te zijn en eens het gras extra af maaien, en zo meer. Dààr heb je deugd van.”

Maar op 4 juli maak ik in Teuge/EHTE, Nederland, de jaarlijkse bijeenkomst mee van MAF. MAF staat voor Mission Aviation Fellowship. Deze organisatie helpt met vliegtuigen mensen in arme, afgelegen gebieden bereikbaar te maken voor hulp en het evangelie. Om 13 uur is er een gebedsmoment; niet mijn ding maar wel alle respect hiervoor. Ik koop aan de vele standjes lekkere cake en appelsap en er is eerlijk voedsel maar ook friet of patat. Nog onder invloed van de vrolijke sfeer, keer ik huiswaarts in de eerste, echte zomerhitte of zoals gezegd op het weerbericht, vandaag kunnen we het hebben over een hittegolf.

Dromen komen altijd (?!) uit. Zo’n 55 jaar geleden fotografeerde mijn papa (thans 85 jaar oud) zijn piepjonge zoon van nog geen vijf jaar bij een Belgisch ingeschreven Piper Tri-pacer, de OO-CMP. Het is beslist op die plek op het vliegveld van Kikwit/FZCA/KKW, Zaïre, dat mijn liefde voor de vliegerij ontstond. Daar ontstond voor dat kleine jochie ook de droom om ooit ‘s zelf zo’n PA-22-150 te vliegen. Frans Verlaeckt deed me op 10 juli dat huizengroot genoegen. En klimmen dat zijn vinnig ding wel deed! Rapper dan mijn hart in mijn borstkast sloeg. De liefde voor het vliegen werd in de OO-JAK weer ‘s voor eeuwig beklonken.

Omdat ik per 1 augustus definitief met vervroegd pensioen ben en nooit meer neutrale werkkledij moet aantrekken, wil ik wel ’s ’n shirt van en met het logo van de Flying Legends in Engeland. Dat komt goed uit. We vliegen immers op 11 juli naar Duxford/EGSU voor de Flying Legends Air Show. De vlucht erheen is héérlijk. Anderhalf uur één en al zàligheid. Eénmaal geland en de formaliteiten vervuld, kopen we vooreerst het gewenste shirt, verdomd duurder dan aangeboden op het internet. Op de verkeerstoren dollen we wat met de knappe juffrouw die ons vluchtplan voor de terugkeer zal versturen. Dan gaat het met de bus naar Cambridge, een mooi universiteitsstadje vol voetgangers. We keren in een taxi terug naar Duxford en veroveren daar, na de vliegshow, een plekje in de stroom van vertrekkende vliegtuigen zodat we op tijd weg geraken. Zo arriveren we op Wevelgem vóór het avondlijk sluiten van het vliegveld.

De dag van de Nationale Feestdag krijg ik doorgaans een zitje aangeboden in een legervliegtuig dat in parade Brussel over vliegt. Vandaag vliegen we evenwel zelf naar Münchengladbach/EDLN in Duitsland. We moeten baan ruimen voor al dat militair vliegen in de Kempen. Ze vliegen daar massaal holdings voor het uiteindelijke oplijnen via Ursel en Aalter naar de Belgische hoofdstad. Er is geen burgerverkeer te bekennen en onze route brengt ons overheen Antwerpen/EBAW en Budel/EHBD in Nederland, naar onze bestemming. Bij RAS staat een bloedmooie, rood-witte KODIAK 100 te wachten, de kennismaking is uiterst aangenaam. De vlucht in de Questair is dat evenzeer. Het vliegtuig is in maart in Idaho, in de VS van de band gerold en is nog gloednieuw. De headsets voor de passagiers, sublieme Bose’s, zitten nog in beschermende folie. Over deze kist niks dan goed. Dat dit type vliegtuig alhier evenwel ’n plekje in de markt moet veroveren, misschien wel voor de paradrop, is een grote opdracht. Deze Kodiak 100 is vooral de landrover onder de gebruiksvliegtuigen en doet daar het beste werk. Wat niet belet om te besluiten dat deze kist best goed in handen zou liggen van een ervaren privé-vlieger. Die moet dan wel óf laag vliegen zonder zuurstof maar met hoog fuelverbruik, óf hoog vliegen mét zuurstofmaskers voor iedereen en heel wat geringer verbruiken want de kist is (nog) niet beschikbaar in gepressuriseerde uitvoering wegens te duur. De turbinegedreven kist kost in deze luxe uitvoering 2.4 USD. Elke cent waard, en dat dubbel en dik. (foto’s MAF, JanVanhulle, de auteur)

ZOMER VAN 2015_I kopie 2

DRIE VROUWEN OP LE BOURGET / PAS15

Posted by on 6-06-15 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor DRIE VROUWEN OP LE BOURGET / PAS15

3 VROUWEN_ACRO

Het grootste salon ter wereld lijkt ook met deze 51ste editie verder te krimpen en terug te keren naar haar oorsprong; een beurs van en voor Frankrijk. De static area is minder gevuld dan voorheen (de plaatsen zijn heel, heel duur) en vele bekende bedrijven blijven afwezig, al duiken er ook veel nieuwe namen op.

Was PAS ooit the place to be, er worden heden wereldwijd grote beurzen georganiseerd waar de lokale bevolking heen trekt en niet meer naar Parijs. Intussen blijven de Fransen geloven dat ze het middelpunt zijn van de wereld, hun chauvinistisch taalgebruik is soms stuitend en doet vaak de waarheid geweld aan.
Er was dus een PAS15 te beleven dat bulkte van de Franse overmacht, ook in de lucht, waar de militaire jets (evenmin de Pakistan JF17) niet meer de show stelen. Dat doen nu de Airbussen en Falcons want, waarlijk, die kisten kunnen vliegen! Tegen dat Frans topvertoon, gaat alleen nog maar de B786 Dreamliner tegenin, evenzeer een mooi en capabel ding.

Aan de grond is het allemaal te doen in de vele hallen die gevuld zijn met àlles, maar dan ook àlles dat te koop is voor de luchtvaart. Het loont de moeite om door die 130.000 m2 te wandelen, maar het is opbotsen tegen alle andere bezoekers, er worden weer 175.000 bezoekers verwacht.

Evenzeer een aanrader is het bijzonder boeiend Luchtvaartmuseum waar het zeer genieten is van de Franse superioriteit doorheen de eeuwen heen als tweede luchtvaartland ter wereld, zo beweren zij.

Eindelijk ook dames in de luchtruim boven Le Bourget. Cathérine Maunoury (°1954), ex-wereldkampioene, doet al heel lang mee. Ze speelt een thuiswedstrijd want ze is de directrice van het prestigieuze museum alhier en ze vliegt nog altijd vol panache als ‘Extra Mike’. Zeer zeker bravo voor Dorine Bourneton die, verlamd aan de benen, erin slaagt een -uiteraard braaf- maar mooi programma te vliegen als ‘Robin One’. Spetterend is dan weer de show die Aude Lemordant, titelhoudend wereldkampioene acro en lijnpilote, als ‘Extra Alpha’ in de hemel kerft: magie en dat is nu net wat luchtvaart nog altijd is, zelfs al hebben de kooplui zich van de tempel meester gemaakt.

 

 

 

 

333 KM/U

Posted by on 5-05-15 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor 333 KM/U

Aeroscript_panthera

Opstaan, tanden poetsen, boterhammetje met choco; de trein van 7u02 wacht, gruwelijk vroeg. In Brussel wisselen van trein, deze nemen naar Luxemburg om er om 11u45 aan te komen, oef. Om 12u12 de bus op, naar luchthaven Findel, aankomst aldaar om 12u32. Dik vijf uur onderweg naar de Pipistrel Panthera die we morgen naar Kortrijk-Wevelgem zullen vliegen, dwars doorheen België in slechts 48 minuten …

Het koolzaad staat mooi in bloei alom. De windmolens draaien zacht. Het weer dreigt om te slaan in regen maar de Panthera zoeft als geen een. We laten Luxemburg achter ons aan een gezapig tempo van 160 kts (300 kmh) en op een hoogte van 4000 voet (1 225 m). Rechts ligt de luchthaven van Luik waarna de verkeersleiding vraagt om te dalen naar 1 500 voet (450 m) en zelfs tot onder 1000 voet (300 m) wat wel heel leuk is om zien maar erg dicht tegen de aarde aan is. Ik zie uit naar de Leeuw van Waterloo maar die laat zich niet zien. Die blijft nog wel eventjes op z’n heuvel zitten. Als we links van ons de Kluisberg zien met daarachter het grasvliegveldje van Amougies, weten we dat Kortrijk nadert. In eindaanvlucht komt een heli onze landing botweg verstoren en dus besluit fabrieks/demopiloot Sošo Kneiz, tot een overshoot. We bochten kort terug naar de baan en de landing gaat nu door zonder calamiteiten. De vrienden van Airport Community staan ons op te wachten, de fotografen die het reilen en zeilen op ons vliegveld zo mooi registreren, richten hun camera’s en dat doet ook de VRT die voor het 7-uur journaal een item opneemt.

De catering van FIA is perfect en versterkt zo over de middag, de inwendige mens. Ook daarna wordt er gevlogen. Hugo Verledens neemt de cameraman van VRT mee aan boord van de OO-WVS, stijgt uit tot 500 voet waarna het Sloveense vliegtuig van de Kortrijkse baan afschiet en in een mum van tijd de Cessna bij beent. De beelden die nu worden geschoten zullen mee de mooie reportage vormen die de VRT in het 7-uur journaal zal uitzenden. Het genoegen om rechts vooraan te zitten tijdens deze fotoshoot, is geheel van mij. TV-journalist Luc De Smet, die mee achterin in de Panthera zit, registreert een kort gesprek dat mee in de reportage gaat. Met twee top-piloten is de fotoshoot rap voorbij. Na de landing gaat een tweede fotoshoot van start, dit maal met fotograaf Jan Vanhulle en achterin de jonge Marlon Porreye, luchtvaartfan. De foto’s die in vlucht genomen worden, zijn effenaf mooi. Resultaat van drie topacteurs: piloot OO-WVS+piloot S5-MTP+fotograaf. Bij de terugkeer vliegt de Sloveen Sošo Knez nog een low-pass met snelle klim omhoog en dan is bij zijn terugkeer op de apron de pret uit, het begint hard te regenen. Tijd om zonniger oorden op te zoeken.

Er zijn zovele vliegtuigen die het predikaat “magnifiek” verdienen. Ze verdringen elkaar om bovenaan het lijstje te staan maar deze Panthera geraakt moeiteloos aan de top van dit lijstje.

 

 

FICTIE

Posted by on 11-11-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor FICTIE

GuidoBouckaert

foto: Tom Brinckman (c) 

INTERVIEW. Het was een aangenaam en goed gesprek, dinsdag 11 November 2014, tussen Frans Van Humbeek (Hangar Flying) en Guido Bouckaert (Aeroscript). Het talrijk opgekomen publiek (alle zitjes bezet) was naderhand bijzonder opgetogen om wat zij mochten vernemen over het schrijverschap van Guido B. en zij kochten achteraf dan ook dolgraag en gul het meest recente werk van de auteur, waarvoor dank.

Guido B. is gepokt en gemazzeld in de vliegerij en schrijft daarover op een wijze die de luchtvaartwereld raakt, maar het blijkt nu ook dat de man er bijzonder goed in slaagt om fictie te schrijven. Een lezer zei blij te zijn dat de schrijver zich eindelijk eens aan fictie had gewaagd.

Met zachte stem leidde Frans Van Humbeek zijn gesprekspartner doorheen een reeks vragen die steeds gevat en oprecht werden beantwoord en dat in een stijl,  geheel eigen aan de schrijver. Zo wil de auteur zijn werk niet gepubliceerd hebben bij een geijkte uitgever, maar misschien zou hij twijfelen in het geval dat … Zo ook antwoordt Guido negatief op de vraag of er al een nieuw boek in de steigers staat maar geeft hij toch aan, al een eerste zin te hebben opgetekend … Een schrijver is een bijzonder complex mens.

De beide heren Frans en Guido kennen elkaar nu al een tijdje zodat het gesprek overkwam als een gemoedelijke babbel tussen twee ‘oude’ vrienden. Indringende vragen werden luchtig gepareerd, om het antwoord op luchtige vragen kon worden gegniffeld en technische luchtvaarttermen werden helemaal niet geschuwd.

Wat de auteur wist te vertellen over Kiki, de hoofdpersonage uit het tweede deel van zijn novelle 3-in-1, namelijk “Vlinders in de buik”, ontlokte aan het publiek een uitbundige lach, en dat gebeurde meermaals, want Guido kan lekker vertellen als hij de vorm te pakken heeft.

Natuurlijk was Het Gesprek aanleiding voor de verkoop van dit recent werk. De 3-in-1-cassette bevat drie verhalen die op elkaar inspelen en die elk in een uurtje aangenaam uit te lezen zijn. Elk deel laat zich lezen als een sneltrein maar zoekt ook hogere sferen op.

Wie mee wil genieten van het benevolente schrijversschap van Guido Bouckaert,  kan de cassette met de drie delen, mooi vorm gegeven en uitgebracht, bestellen door 23,9 € (3,9€ portkosten inbegrepen) over te maken op rekening BE84 0004 2618 5159 t.a.v. G. Bouckaert/Lichtervelde. Wie weet, krijgt U er nog een kadootje (*) bovenop. De Sint en de Kerstman zijn immers op komst …

                                                                                                                                                                                                (*) de ferm gesmaakte Atalanta Agenda 2015

 

BESTE KOOP

Posted by on 10-10-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor BESTE KOOP

DSC_0055 LORES

 

BESTE KOOP

We vlogen recent naar Slovenië, een land dat zich vredig losmaakte uit het socialistische Joegoslavië. Mee met de boom in de luchtvaart die daarbij ontstond in het voormalige Sovjetblok, ontstond in Slovenië de Pipistrel en nu ook de ONE.

De ONE staat al twee jaar na-een te pronken op de AERO te Friedrichshafen, Duitsland en deze zomer kreeg Dirk Van de Ginste de vraag of we de ONE wel ’s wilden vliegen. Dirk legde mij de uitnodiging voor en geen mens zinnig mens die zoiets af slaat.

Wij dus naar Celje nabij Maribor en we werden er tot onze verbazing opgewacht door de veertigjarige Iztok Šalamon die niet alleen vlieger is, GPL-CPL-ATPL-test pilot-flight instructor- consultant bij C5-CAA met 7000+ uur op de teller and counting, maar ook bedenker, ontwerper, bouwer en piloot is van de beste koop op de huidige GA-markt, de ONE.

Met Iztok Šalamon is een andere Sloveen, Miran Stirn, klaar om volgend jaar het toestel in productie te nemen: ééntje per maand om daarna de productie op te voeren naar 30/50 jaarlijks. De verkoop is nu gestart. Wie er eentje koopt mag alvast een dansje maken van vreugde. Geen beter idee dan de ONE in huis te halen!

De ONE is super. Voor 100.000 euro (elementair) tot 170.000 euro (tip-top uitgerust) koop je een vliegtuig geheel van kunststof dat bulkt van de positieve details. Daar bovenop, vliegt het als een kleine Spitfire, zie de elliptische vleugel en heeft het een motor onder de kap, Rotax, waarmee elke werktuigkundige overweg kan.

Nu zijn er vele vliegtuigen die vliegen als een schicht door de hemel, ook al zijn ze oudbollig, van alu en staal en met motoren van een eeuw oud. Als de piloot maar kundig is, dan kan je met een vliegtuig alle kanten op. En bij Pegasus, Iztok Šalamon liet ons in zijn vliegtuig alle hoeken van de hemel zien maar ook zweven aan glijgetal 17,5 – makkelijk; of de motor stil leggen in downwind en netjes gaan landen – poepsimpel.

De ONE is overigens beducht voor ongevallen. Bij kopje-over is de cockpit een rolkooi en de motor wordt opzij geleid bij impact, we van de benen. Er is overigens de pyro-parachute die netjes is weggeborgen.

Maar voor wij, 21ste eeuwers, mag het ook voor het oog, mooi ogen, en dat doet deze kist superformidabel. Overigens is het interieur bedacht door Max Pinucci, Italiaanse design, weet je wel ?! Mooi, mooi.

Jaren geleden schreven wij  al in Pillot & Vliegtuig over de Millenium/Blackshape PRIME. Nu praat iedereen over deze kist die door de Italiaanse Luchtmacht/Marine is opgepikt. Wedden dan binnen enkele jaren,  iedereen het heeft over de ONE,  misschien wel in dienst van de Turkse Overheid ?!

Nog dit: Jean-Marie Urlacher, fotograaf en co-editor van het Franse INFO-PILOTE vloog het week-end van ons bezoek air-to-air. Zie :  http://www.urlachair.com

En nog dit: Er volgt een uitgebreid artikel over de ONE in Pilots&Planes AOPA NL (www.pilotsandplanes.nl)

 

HULP IS ONDERWEG

Posted by on 10-10-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor HULP IS ONDERWEG

DSCN4794

 

HULP IS ONDERWEG

Militairen die dezer dagen worden uitgezonden naar conflictgebieden zijn er zich zeer van bewust dat ze high value assets zijn geworden. Zeker nu de Conventie van Genève in vele brandhaarden in de wereld, niet veel meer voor stelt. Meer dan ooit is het belangrijk dat militairen uit een netelige situatie worden gehaald, als die zich voor doet. Wij denken dan meteen aan een redding type SAR maar het kan ook via humvee of truck of inderdaad via de lucht. Het is het materiaal dat voorhanden is, dat bepaalt hoe een militair uit een penibele situatie wordt gehaald.

Militairen die worden ingezet, zijn vertrouwd gemaakt met SERE (Survival, Evasion, Resistance and Escape), militair jargon voor het zich handhaven tussen de vijand en dat voor de duur van maximum 72 uur. Om uit de handen te blijven van de opponent, is zijn/haar uitrusting afgestemd op het terrein waar hij/zij wordt uitgestuurd. Verder weten ze hoe te communiceren met de bevriende mogendheden en hoe zich te gedragen als redding opduikt.

Vandaag de dag, opereren vele naties samen in conflictgebieden. Het ontzetten en weghalen van militairen in nood, maar ook burgers-landgenoten, vergt daarbij een gezamenlijke aanpak en een gezamenlijke training. Deze training gaat al acht jaar door als CJPRSC (Combined Joint Personnel Standardisation Course). Deze training verlaat evenwel België om zich definitief te vestigen in Italië, Poggio met een interimjaar In Hongarije, Papa. De opleiding heet daarna European Personnel Recovery Centre (EPRC) en staat niet meer onder European Air Group (EAG).

Op de basis van Florennes zijn dit jaar eind september, begin oktober, 23 luchtvaarttuigen uit elf landen samen gekomen met 400 personen aan militair personeel.

Op training in Florennes, wordt geen tijd verspild. De meteobriefing start om 8 uur. Daarna wordt een opdracht uitgewerkt tot 12 uur waarna de briefing start waar alles bijeen wordt gelegd. De oefening wordt gevlogen tussen 13 en 15u waarop om 16u  een de-briefing volgt.

In de laatste trainingssessie op Belgische bodem was een demonstratie voorzien met toeters en bellen. Als de stafchef van de RAF uit de UK komt overgevlogen om een oefening bij te wonen, is het uiteraard alle hens aan dek.

De oefening had plaats volgens dit scenario. Een militair, en met hem een gewonde, hield zich verscholen in de bosrand. Ze hadden contact gemaakt via Belgische UAV’s. Belgische F-16’s kwamen het luchtruim boven de zone vrij maken en houden, waarbij Poolse Mi-24 Hinds voor close in support zorgden. Twee Franse EC 725 Caracal/Super Cougar heli’s kwamen om beurt troepen afzetten die de zone beveiligden. Vanuit de overzijde kwamen evenwel vijandelijke troepen aanzetten waarbij een waar vuurgevecht ontstond. Na dit schieten over en weer, kwamen de Franse heli’s op tactische wijze de personen op de grond, weer oppikken.

Dat de Hinds iedereen de daver op het lijf kunnen jagen, dat de F-16’s scherp door de lucht kunnen snijden, akkoord, maar hoe de Caracal zo kort de bocht kan nemen, dat is echt bijzonder.

De Franse reuzenheli’s hadden achteraf natuurlijk dorst. Ze werden op hun wenken bediend middels een hot forward refuelling waarbij de heli’s paraat bleven, beveiligd door de eigen grondtroepen. En ja, het stuift er als deze heli zich komt moeien, of zelfs maar zich verplaatst, waarvan akte.

10520088_1543446769218152_7827768790602891619_n

foto Belgian Defence / Air Component

IEDEREEN VAN DE PARTIJ ?

Posted by on 9-09-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor IEDEREEN VAN DE PARTIJ ?

Natuurlijk zijn ze dit WE alle, min één, op de afspraak met de Belgische luchtvaartwereld (Kleine Brogel, 13/14 september 2014). Voor de zoveelste keer is het moment van vernieuwen aan de orde van de dag. Maar nu lijkt het menens. Dat over die grote afwezige de toon moest worden gezet als zijnde “een lompe doos”  is er toch ver over en hopelijk zal het de toevallige opiniemaker voor de rest van zijn leven blijven achtervolgen. De Belgen zijn bij aanvang (regering G. Verhofstadt?) niet in het JSF-programma willen stappen, hun goed recht, maar verwacht dan niet dat LMTAS nu staat te springen om hun supermodern, uiterst geavanceerd ding,  dit WE op KB te komen plaatsen, for everyone to see.

Bij de aankoop van de F-16 ontstond in de jaren zeventig van de vorige eeuw een storm van protest onder vooral de studenten die toen nog maatschappelijk bewust waren. Als student vond ik de voorganger, de F-104, een tube met vleugels, aartslelijk en was de nieuwe F-16 een prachtig iets. De generatie voor mij  vond de F-104 magisch en de nieuwkomer een lelijke eend. Zo kunnen we met gemak, met elke generatie op zich, terug gaan in de tijd.

Van de F-104 werd gezegd dat het een widow-maker was. Zo was dat bij aanvang ook met de F-16. De F-16 was het eerste gevechtsvliegtuig van de computertijd, vloog voor het eerst digitaal en kon intern meegroeien met de nieuwe tijden. Er vielen echter heel wat ongevallen te betreuren vooraleer F-16-jockeys door hadden dat het ding heel wat stoerder was, dan zijzelf.

De F-16 is in aantal en operationeel uitgegroeid tot het allerbeste jachtvliegtuig ooit en de Belgische Luchtmacht is in NAVO-kringen zeer geliefd, wegens heel goed presteren. Ondanks het politieke gehakketak, is de keuze voor de F-16, een (toevallige?) voltreffer geweest.

Geniet de Nieuwe Amerikaan dan mijn voorkeur? De lompe doos wordt een formidabel wapen, eens operationeel, geloof mij, maar laten ze daar eerst nog wat aan sleutelen, nog meer de kostprijs laten exploderen. Ik zeg zo, wie zich een Bugatti Veyron wil veroorloven, koopt beslist geen Opel Corsa.

Van de andere vier die zich op KB aan de Belgen presenteren, kende de Eurofighter eenzelfde, nog langere lijdensweg als thans de F-35; in zoverre zelfs, dat het project steeds weer gered moest worden onder een andere naam. Heden lijkt het erop dat de Typhoon  best wel voldoet. Ik had ruimte zat in zo’n Eurofighter (static), was de gast van Dassault (Rafale) toen ik voor Piloot & Vliegtuig schreef, was erbij toen in Zweden bij F 7 Såtenäs de Gripen operationeel werd. Ik ben nog steeds zeer onder de indruk van dit Zweedse product dat langzaam onder stoom kwam maar heden erg goed in de markt zit.  En de de Super Hornet kon de F-16 zijn geweest, maar het groeide anders uit. Geen lompe doos hier, maar een oude doos in een heel modern jasje.

Alleen dit. België moet weten of en hoe het zich, al of niet prominent, wil voegen in een Europees leger en moet in deze optiek een keuze maken. Industriële compensatie is doorgaans een lacherig lokkertje en budgetair wordt toch op geen cent  gezien, als een beslissing als deze moeten vallen. De centen worden altijd wel opgehoest, zelfs al moet een verarmende bevolking, alweer, hiervoor opdraaien. Hogere belangen, weet-u-wel.

17 (Reserve) Squadron Begin UK F-35 Testing

 

 

NIEUWJAAR ?!

Posted by on 8-08-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor NIEUWJAAR ?!

 

flight-bookFLYING, the worlds’ most largely read aviation magazine, waar ik gelukkig op ben geabonneerd, heeft een boek op de markt gebracht over de honderd mooiste, beste, schoonste, indrukwekkendste, … vliegtuigen ooit. Zoals steeds is zo’n boek uit de VS het summum van wat de luchtvaartwereld kan overkomen. Luchtvaartboeken uit de VS zijn echt niet te evenaren qua kwaliteit. Het is topfotografie gevat in de meest intelligente teksten en getooid in een opmaak van sublieme schoonheid. Masters of Art.

FLYING ‘s Greatest is dat ook. Al kon ik het boek nog maar vluchtig inzien en gauw-gauw doorbladeren vooraleer het in geschenkpapier verdween. “Iets voor met Nieuwjaar”, zei mijn echtgenote streng. Dat het dus maar gauw 31 december is … en dan is het nog één keer slapen.

Wie het boek bij het blad zelf wil bestellen, komt van een kale reis terug. In de bestelbon kan er immers geen adres van buiten de VS worden ingetikt. Meteen annuleert zich de order. Een bevriende Amerikaan aanspreken? Nul op het rekest! Rondsnuffelen op de website van de grootste boekenketens in de VS, Barnes & Noble of Books-a-Million, gaf evenmin soelaas. En toch …

Het is bij Books-a-Million dat goede vrienden van mij, deze zomer op rondreis in Canada en de VS, het boek gemakkelijk op de kop tikten. Ik had ze immers een kleurenkopie meegegeven van de aankondiging van het boek die ze aan de verkoper lieten zien. Het is dus gelukt. Ze brachten het boek voor me mee. Super.

Ik ben nu de fiere eigenaar van dit boek en verwaand feliciteer ik mezelf met de gedachte dat ik alhier alleen bezitter ben van dit werk. Ik vermoed dat het boek later heel duur aan buitenlandse uitgeverijen zal worden verkocht die dan alleen nog maar drukfilms in de eigen taal zullen moeten aanmaken.

Intussen ben ik  heel trots op dit boek dat ik nog niet eens met alle aandacht kon doornemen. Het is letterlijk uitgesteld genot naar volgend jaar. En o, ja – de vrienden die dit boek hebben meegebracht, duizendmaal dank is hier op haar plaats, denken nu steevast dat zij aan smokkel hebben gedaan, … van een goudklompje, jazeker !

PS. Er is een platinum-versie van het boek beschikbaar, voor de betere portemonnee.

 

 

 

TAILDRAGGERS & TAILWHEEL MEET ‘14

Posted by on 8-08-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor TAILDRAGGERS & TAILWHEEL MEET ‘14

 

cub 369

Taildraggers. Zie ze hunkeren naar de hemel, de neus hoog in de lucht. En wat ‘n mooi woord is dat, taildragger; het ligt zo lekker in de mond, het dekt geheel de lading. Want wat ’n lekker ding is zo’n driewieler met vleugels dat de staart achter zich aan trekt en waarbij het centrum van de zwaartekracht (CG) tussen hoofd- en staartwiel ligt.

Ook mooi is de benaming in het Nederlands: ‘staartwielvliegtuigen’; zo weet iedereen meteen wat hier wordt bedoeld. Heel mooi klinkt het eveneens in het Duits: ‘Spornradflugzeug’. En hoe klinkt het in het Frans? ‘Avion de roue arrière’ ?

Het mooiste van ze is echt niet alleen maar die hoge neus maar ook dat doek dat zo lekker om het lijf spant, de spankabels die zingen als de zoetste muzieksnaren, de open cockpits met de wind in het gezicht, de rudimentaire aankleding met de eigen geuren binnenin, dit alles … zo mooi.

Misschien moet ik ze eens opnoemen, de taildraggers die ik ooit onder mijn achterste schoof. Want niet alleen het woord taildraggers smaakt erg zoet, de uitdrukking die aan de taildraggers is toegezegd: flying by the seat of our pants is de beste en mooiste omschrijving voor wat het vliegen in staartwielvliegtuigen voor staat.

Zo vloog ik enige jaren een Jodel D11.09 in eigen bezit, heb ik vele uren Piper PA19 in het logboek staan en vloog ik mee in de DC3 in Congo, in de Pitts in Sydney, in de Wilga in Thailand, in de Stemme S10 in Oost-Duitsland, in de Cap 10 in Frankrijk, in de Extra 300 in Kortrijk, in de Ju-52 in Oostende.

Ach, dat magisch moment dat de staart los komt van de grond en het vliegtuig zich in de hemel heft.  Je hebt dan al een aardig stepdansje met de pedalen achter de rug want niets in de wereld van de vliegerij is zo gevoelig aan input als de pedalen van een taildragger. Hiermee aan de slag op de grond, is echt-vraiment- wirklich-truly hemels, niet van deze wereld.

Het landen is ook alweer hogere vliegkunst. Je moet voor de perfecte terugkeer op aarde het vliegtuig in totale draagkrachtverlies hebben net op het moment dat de hoofdwielen de grond raken. En daarbij een driepunter maken. Dat is de grond raken met de drie wielen tegelijk.

En dan is er de ground loop, een ongecontroleerde rotatie aan de grond. Een te duchten monster dat altijd op de loer ligt maar niet meer in de kuiten bijten kan, eenmaal in de lucht en van de zwaartekracht bevrijd. Hoe een  ground loop vermijden en het zich hieruit weten te redden; daar werden tonnen boeken over geschreven.

Er zijn zovele fijne anekdotes, en andere, te vertellen over het staartwielvliegen.

Dat je bij de Piper Cub in vlucht, simpelweg door te slippen, benzine van de ene tank in de vleugel, naar de andere tank in de andere vleugel kan overhevelen bijvoorbeeld; of dat in de Jodel, net voor touch down, een zwiep wind mij ooit ‘s eensklaps van de landingsbaan af blies en er een perfecte landing volgde op de taxibaan ernaast  … Dat ik ooit ’s met de Cub in een grasstrook ben geland waar de boer net gier had uitgegoten, nou moe … leuke wasbeurt die me wachtte !

En ook, ik herinner mij dat wijlen Remi Van Brussel ooit ‘s mijn landing in de Cub gade sloeg vanuit de bar en de  crosswind-landing als perfect beoordeelde en over me zei dat ik op dat moment de jongste staartwielvlieger in België was. Ik was toen 31 jaar jong. Ik ben nu haast dubbel zo oud. Remi zou mij later leren de Jodel onder de knie krijgen, ja meine joengne, zei hij dan. Remi was een krak van een instructeur, een ex-dokwerker ook, hoed af.

De mooie kunst van het vliegen in een Spornradflugzeug zal nooit sterven.  Bij Propeller te Wevelgem kan je er deze nobele kunst leren in een Jodel en beroepsvliegers (BM/A-380 captain) kopen heden al eens een taildragger om er in lol te hebben en trage vluchten te maken in Europa.

Er was geen staartsleper beschikbaar om mij in het voorbije week-end naar Overboelare/EBGG te brengen waar jaarlijks de hoogmis voor taildraggers wordt opgedragen. En een Spitfire huren is heel moeilijk. Zou de Spit op het korte veld kunnen landen? Bij forse wind, het gras kort, de grond hard van de voorbije zomerdagen, ja, dat zou zijn gelukt. Misschien moet de bijzonder toffe jaarlijkse Tailwheel Meet aldaar ook eens Tante Ju van Lufthansa uitnodigen voor rondvluchten vanaf hun leuk vliegveld. Zou dat lukken vanaf Overboelare/EBGG dat maar een voorschoot groot is? En er mag al eens een PC-7 luchtdopen komen doen. Ik zet me meteen op de lijst van gegadigden.

Maar ik had naast alle andere staartslepers die op de Tailwheel Meet present gaven, heel graag ook de Ryan PT22 van Raymond Cuypers bewonderd in levende lijve. Raymond Cuypers was voor dit jaar de peetvader van de Meet. De man heeft al 38 van die staartdinges  flown by the seat of his pants. My goodness ! Een taildraggerkenner om naar op te zien.

Volgend jaar weer, en dat de regen dan ’s mag weg blijven.

 

Foto courtesy Tailwheel Meet

http://ehfc.net/Taming.pdf / http://www.tailwheelmeet.com / http://www.propeller.be/Vloot.aspx / http://www.rar.be

EEN OPSTANDIGE MAAG

Posted by on 7-07-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor EEN OPSTANDIGE MAAG

Joepie! Het genoegen was weer eens geheel aan mijn zijde. Belgian Defence inviteerde ook mij aan boord van een vliegtuig voor het overvliegen van Brussel in 6’10” ter gelegenheid van het luchtdefilé op de Nationale Feestdag, 21.7.2014.

Ik vloog ooit mee in een C-130 Hercules van de Zweedse Luchtmacht van Göteborg naar Farnborough en had daar een hele aangename herinnering aan over gehouden.

DSCN4345
Dat ik nu mee kon in een Belgische Herc zorgde voor een vreugdedansje rond de tafel. De CH11 zou deel uitmaken van een vloot van 48 toestellen waarbij de leider van elk type vliegtuigen het voortouw nam om zijn zwerm vogels precies boven Aalst te brengen op het exact vooropgesteld tijdstip; netjes klaar voor de vlucht over stad Brussel.

Ik heb daar niets van gezien. In de Herc waren maar een paar vensters open en vooral, het weer was weer eens bar slecht. En ik hou niet zo van holdings vliegen, zo dicht bij de grond, waar turbulentie het hevigst is.

DSCN4368

Wegens het slechte weer kregen wij van de boordcommandant maar één keer -letterlijk- groen licht om uit de canvas zitjes te komen en ik mocht meteen de klim maken naar de cockpit waar het heel prettig was om er even te verblijven. Het was daar voor de crew hard werken om de formatie vast  te houden ten aanzien van de lead die links voor vloog.

DSCN4374

Het duurde niet zo lang of mijn maag begon op te spelen. Oei! Dat dit probleem al bij andere medepassagiers speelde, was mij nog niet opgevallen. Maar wat was ook ik blij om van zo’n kotszakje gebruik te kunnen maken. Eerst brak mij het zweet uit en dan volgde die vervelende opstoot vanuit de maag. Arrgggghhh

Het was een goed idee van de loadmaster om  daarna  de airco boven mijn zitje helemaal open te zetten. Ik droogde meteen op en voelde me langzaam aan wat beter.

Het smeerde wat balsam op mijn gekwetst ego toen de loadmaster mij achteraf kwam vertellen dat ook zij, de loadmasters, al eens last hebben van een opstandige maag en zo’n onheimelijk zakje vullen met opgerispt maaginhoud.

Het mooiste moment van de vlucht kwam er aan toen de ramp achterop open zakte en een Herc de neus aan de deur kwam steken. Het was alsof de C-130  een welverdiende streling over de neus kwam halen. Als dat maar eens kon.

DSCN4377

Enfin, de landing na goed anderhalf uur vliegen kwam niet te vroeg en de invitatie om dit avontuur volgend jaar weer mee te willen maken, neem ik volgaarne aan. Ik heb genoten en dat overklast de herinnering aan zo’n wit onnozel maar heel praktisch  zakje.

PS. De vrijdag vooraf was het genoegen alweer aan mijn zijde geweest, waarvoor dank, om op Bevekom (EBBE) de deelnemende A-Jets, SF-260M, A-109 en NH90 te kunnen bezichtigen. Zelfs al ‘s van heel dichtbij (foto Jef Plets):

DSCN4296 

 

Deelnemers Luchtdefilé
 21.7.2014

• Zes Alpha Jets met de nationale driekleur uit Cazaux 
(Frankrijk)

• Twee formaties van acht F-16’s van de 10 Tactische Wing 
(Kleine-Brogel) en 2 Tactische Wing (Florennes)

• Twee formaties van vier Marchetti’s SF-260 van de 1 Wing 
(Bevekom), waaronder het Red Devils-demonstratieteam

• Een EMB-121 ‘Xingu’ uit Avord (Frankrijk)

• Een formatie van drie A109-helikopters van de 1 Wing 
(Bevekom)

• Een formatie EUBG-helikopters: één Belgische A109, 
één Duitse CH-53 ‘Stallion’ en één Nederlandse CH-47 
‘Chinook’

• Een formatie van één Sea King en twee Alouettes III uit 
Koksijde

• Een formatie van twee NH90’s van de 1 Wing (Bevekom)

• Een formatie van drie C-130’s van de 15 Wing 
Luchttransport (Melsbroek)

• Een Duits C-160 transportvliegtuig

• Een A400M transportvliegtuig

• Een A321 passagiersvliegtuig met twee F-16’s

VERVLOGEN MEETJESLAND

Posted by on 7-07-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor VERVLOGEN MEETJESLAND

10497331_282920855219668_7738164245676179259_o trainingflt-600x400 DSCN4137 DSCN4128 10428181_283543145157439_1925143425189024109_o

Met het klimmen van de jaren doe ik geen moeite meer om luchtvaartevenementen bij te wonen. Dat deed ik in een ver verleden maar al te consequent en mijn eerste schrijfsel (Aviastro 09/1983) was onder meer een verslag van de airshows van toen. Nu laat ik het graag over aan de jongeren die gretig fotograferen en het resultaat massaal op het internet zwieren. Alleen ben ik bang, dat ze vergeten zijn hoe het geschreven woord ook nog wat kan betekenen.

De jaren dat ik vanaf Ursel vloog, eerst in de TB-9 van de club, later in de eigen D-11.09, waren hele mooie jaren en ook voor de erg gesmaakte airshows aldaar in die tijd, schreef ik graag mee aan de promoteksten.

Door de jaren heen, zag ik de airshows verglijden van puur vliegspektakel tot volksfeest: verkooptentjes, springkastelen en zelfs een enkele keer een oesterbar, … deden hun intrede. Ik was daar aanvankelijk niet mee opgezet. Vliegshow is vliegen, dacht ik. Maar nu, ouder geworden, maar niet milder, integendeel, kan ik er best mee leven.

Want zie, het ultieme feest van de vliegerij, exponent van luchtvaartbeleving, kon je dit weekend, op vliegveld Ursel meemaken. De opzet van Vervlogen Meetjesland was briljant. Ik som op: er werd een bijzonder biertje gebrouwd en verkocht in kratjes, er was een kunstig schilderij van Kurt Basslé te koop dat het oude vliegveld toont, er was een tentoonstelling over vliegveld Ursel in WOII, gekend als B-67 met Hawker Typhoons, er was een WOI-site met auto en vliegtuig uit die tijd (Morane Saulnier Parasol L/full replica). Er was het wandelpark naar en rond het gewezen vliegveld aan de andere kant van de weg, er was een koppeltje dat er trouwde, jawel, en er waren de mensen die je immer graag weer tegen het lijf loopt voor een prettige babbel: Serge, Tom, Eddy, Jo, Kurt, … en zij die ik niet ontmoette, Phillippe, … sorry, mijn excuses.

Ook de vliegtuigen wisten de weg naar Ursel te vinden. De nazaten van RAF Sqn 609 waren uit de UK present met twee Hawks en een Tornado. Belgische Defensie bood de kids een zitje aan in de static F-16 en de tarmac stond vol boeiende bezoekers: Cub, Taylorcraft, Bronco, Trojan, Texan, Gazelle, Pitts, SV-4, Me-208, Beech Staggerwing, … en evident, de vier kisten van het tienjarige burgerlijk formatieteam, the Victors, applaus voor deze dames en heren.

Oogappel van het publiek bleek de robuste Stinson AT-19 Reliant te zijn. Eigenaar Remco Sijben vliegt het dekselse ding met intens genoegen en zal ik je verklappen wie mee in de Stinson vloog ? Het koppeltje dat er die dag huwde natuurlijk. Scott van het Kortrijkse Propeller vloog een doek met de boodschap ‘wil je met me trouwen” en daarnaast in de Stinson,  boven het publiek, gaf het koppeltje elkaar hun ja-woord terwijl het publiek met de armen in de lucht ze alle geluk toezwaaiden. In de ideale wereld heeft men het dan over een kippenvelmoment.

Maar ook voor mij was een vluchtje geregeld in de Stinson, dank U Kurt. De Stinson beet de spits af van de formatie met the Victors en dat moet een mooi zicht zijn geweest. De laatste minuten van de vlucht in de robuuste oldtimer waren overheerlijk. Remco liet de kist vallen tot op boomhoogte om zo te komen landen. Wat ’n vliegtuig is me dat. Gebouwd in 1939. Een lesje om niet te vergeten dat ze toen al, bijzonder goede vliegende tuigen maakten

Zoals gezegd, ik bezoek maar af en toe een luchtvaartevenement, maar Vervlogen Meetjesland, was een feest voor elke luchtvaartfan, en blij dat ik ben, dat ik er bij was. Proficiat aan de organisatie !  En ja, de volgende weken draag ik fier het petje van the Victors want het moet nog ‘s gezegd: wat ’n team !

foto’s: de organisatie waarvoor dank, de auteur

https://www.facebook.com/vervlogenmeetjesland?fref=ts

http://www.b67ursel.be

www.ebul.be

EEN GEMIS DAT VERDWEEN

Posted by on 7-07-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor EEN GEMIS DAT VERDWEEN

1 2 3 4

Ten huize van ondergetekende hangt een schilderwerkje van de befaamde Robert Taylor, geheten “Return to Duxford, Winter 44”. Het werk is voorzien van de handtekeningen in potlood door zeven WOII-veteranen-piloten, het schijnt dat het werk hierdoor meer aanzien krijgt.

Flying low over the picturesque village of Thaxted, in the cold winter of 1944-45, the P-51D Mustangs of the 78th Fighter Group return to Duxford after a tiring eight hour escort mission. With dusk approaching, low on fuel, the fighters have about 20 miles to run. Catching the festive mood, the pilots have dropped to tree-top height to take in the spectacular countryside as they scurry back to base and some well-earned celebrations.

Ik kocht het schilderij in de jaren tachtig, ten huize van, ik weet niet meer wie, in Grimbergen. De man werkte voor een belangrijk bedrijf, ik meen DHL, op Brussel-Nationaal en verhuisde. Hij hield uitverkoop.  Het werk waar ik oog voor had was duur en centen voor een tweede had ik niet. Het werd een pijnlijke keuze tussen dit en een ander, want mijn eega had vooral oog voor “On Wings and a Prayer” van William Phillips.

It is the summer of 1940. A woman rides her bike through the English country-side. Dawn has broken and the land begins to stir with the sound of birds and farm animals. But this summer the wind carries another sound as well, that of warplanes rising into amber skies. The woman stops, gazes upward and offers a silent prayer, as Spitfires from 92 Squadron roar skyward to search out and destroy the encroaching fighters and bombers of Hitler’s Luftwaffe.

Natuurlijk koos ik voor het werk van R. Taylor, sorry eega, maar met de jaren bleef er steeds wat spijt hangen in het hart, want kiezen is scheiden is lijden. Vandaag is “On Wings and a Prayer” in een limited edition van 125 exemplaren te koop voor 750 euro. Voor dat bedrag kan je al uren vliegen, dus géén dame op de fiets aan de muur met overvliegende kisten, hier ten huize van ondergetekende.

Maar…! De voorzienigheid vermocht het om ons pad te kruisen. Via, via vernam ik dat in mijn kennissenkring iemand prachtig kan aquarellen. Met schroom en eerder terughoudend benaderde ik deze man en jawel, vond hem bereid, voor ons een dame met fiets en overvliegende kisten, tevoorschijn te toveren, werkelijk toveren, werkelijk kunst, in de betekenis van grote kunde.

Het was meer dan prettig om geregeld een foto via het net te mogen bewonderen van de vooruitgang van het werkje: landschap op zich met silhouet van fietsende dame, landschap met dame en zonder vliegtuigen maar met silhouet vliegtuigen en dan alles klaar met daarna vervolmakende streepjes kleur.

WOW, het resultaat is werkelijk een heerlijk, mooi werkje.

Nu moet het werkje nog naar de lijstenmaker. Dat hij er maar niet te lang mee bezig is, wij verlangen hier al ten huize van ondergetekende om het aan de muur te hebben naast en met de welbekende Robert Taylor.

Wij gaan voortaan met nog meer plezier die kant van de woonkamer opkijken. Het jarenlange gemis is dan niet meer en dat is dank zij de verborgen, maar bijzondee kunde van een doodgewone man zonder capsones, die beseft hoe blij wij zijn met zijn talent en die zelf geniet van het genoegen dat wij aan zijn werk beleven. Om blijvend te koesteren.

LB: “Return to Duxford, Winter 44”/R.Taylor  —  RB:”On Wings an a Prayer”/W. Phillips  — LO: bijna klaar — RO: helemaal klaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CIRRUS IS KLASSE

Posted by on 6-06-14 in In woorden | Reacties uitgeschakeld voor CIRRUS IS KLASSE

JumpStartLogoedImageSmallCirrus Aircraft 2014 SR22 Granite Grey Platnium 01DSCN4104DSCN4100DSCN4105

Als luchtvaartfan- en beoefenaar ben ik er best trots op, in meer dan 100 vliegtuigen een zitje te hebben gehad, waarvan er in acht als PIC als pilot-in-command.

Eén vierplaatsenvliegtuig had daarbij na de eeuwwende geregeld mijn pad gekruist maar die had ik vooralsnog niet kunnen strikken: eentje uit de Amerikaanse Cirrus SR-stal.

Eerder al dacht ik op Kortrijk een Cirrus te vliegen die te koop werd aangeboden, maar dat ging niet door. En zie, sedert vandaag, 14-6-14, weet ik het wel zéker, wat is de Cirrus inderdaad dijk van een vliegtuig.

De uitnodiging om een SR te vliegen kwam uit Antwerpen, uit de gemoedelijke maar erg stijlvolle lounge van ASL.

Hoewel ik uit halfweg de vorige eeuw stam en op vlieggebied zo’n beetje een dinosaurus ben geworden, vond ik meteen mijn weg in het vliegtuig. Ik herinner mij het stroeve, vrijdraaiende neuswiel van de Grumann AA5A die ik ooit solo vloog. Nou, hier in dit model is het taxiën zo mogelijk nog zwaarder. Maar dat verandert meteen als de kist van de grond af is, zo’n beetje correct aan 60 knopen en dan gezwind klimt.

Wie een vliegtuig vliegt heeft weet van drie zeer elementaire zaken: hou steeds eenzelfde hoogte aan (niet doen als de dolfijnen), hou steeds goed je koers (zet de ‘bug’) en hou de bal in het midden. Jezus wat heb ik in al die jaren een gevecht gevoerd met die bal en moet je nu wat weten? Deze Cirrussen vliegen als straaljagers; je hoeft geeneens dat balletje op de kop te drukken, links of rechts. Slechts bij lage snelheden, moet je alert worden voor waar dat balletje heen schuift. Ah! Fijn!

Echt, zo’n Cirrus klimt hogerop als een duiveltje dat zich wil ontdoen van het wijwatervat en man, wat gaat het verder snel in dat vliegtuig. Laten we zeggen, afhankelijk van de motor onder de Cirruskap, van 140 kts tot, aangespoord, all to the wall, 175 kts. In kilometer is dat x1,852 of, zegt David de oplettende instructeur, x2-10%. Het  gaat dus razendsnel vooruit.

Geen idee hoe het komt dat de Amerikaanse heren Klapmeier, bedenkers van de Cirrus, op een bepaald moment, een zekere genialiteit aan de dag hebben gelegd, want hun bedacht vliegtuig ligt formidabel vast in de lucht, je wringt er met gemak scherpe bochten uit (don’t mind the ball) en bij stuur- en motorinput zijn de neveneffecten onbestaande. Haal bijvoorbeeld de throttle achteruit en er gebeurt niets tenzij de kist die vaart mindert zoals gevraagd. Ja, bij het uitklappen van de flaps onderga je even het balloneffect maar dat kan dan ook niet anders.

Overigens, voor wie van deze tijden is, laat de elektronica aan boord een navigatievlucht vlekkeloos verlopen.

Eén van de belangrijke en aangename drijfveren in het leven van een mens is verlangen. Misschien moet er echt wel een vervolg aan mijn vliegverleden worden gebreid en moeten er centen worden geteld.  ‘s Zien hoever we daarmee komen. Intussen palmde Cirrus mij helemaal in en is mij bekend waarheen om dit verlangen te stillen.

Wordt vervolgd!