TAILDRAGGERS & TAILWHEEL MEET ‘14

Posted on aug 11, 2014

 

cub 369

Taildraggers. Zie ze hunkeren naar de hemel, de neus hoog in de lucht. En wat ‘n mooi woord is dat, taildragger; het ligt zo lekker in de mond, het dekt geheel de lading. Want wat ’n lekker ding is zo’n driewieler met vleugels dat de staart achter zich aan trekt en waarbij het centrum van de zwaartekracht (CG) tussen hoofd- en staartwiel ligt.

Ook mooi is de benaming in het Nederlands: ‘staartwielvliegtuigen’; zo weet iedereen meteen wat hier wordt bedoeld. Heel mooi klinkt het eveneens in het Duits: ‘Spornradflugzeug’. En hoe klinkt het in het Frans? ‘Avion de roue arrière’ ?

Het mooiste van ze is echt niet alleen maar die hoge neus maar ook dat doek dat zo lekker om het lijf spant, de spankabels die zingen als de zoetste muzieksnaren, de open cockpits met de wind in het gezicht, de rudimentaire aankleding met de eigen geuren binnenin, dit alles … zo mooi.

Misschien moet ik ze eens opnoemen, de taildraggers die ik ooit onder mijn achterste schoof. Want niet alleen het woord taildraggers smaakt erg zoet, de uitdrukking die aan de taildraggers is toegezegd: flying by the seat of our pants is de beste en mooiste omschrijving voor wat het vliegen in staartwielvliegtuigen voor staat.

Zo vloog ik enige jaren een Jodel D11.09 in eigen bezit, heb ik vele uren Piper PA19 in het logboek staan en vloog ik mee in de DC3 in Congo, in de Pitts in Sydney, in de Wilga in Thailand, in de Stemme S10 in Oost-Duitsland, in de Cap 10 in Frankrijk, in de Extra 300 in Kortrijk, in de Ju-52 in Oostende.

Ach, dat magisch moment dat de staart los komt van de grond en het vliegtuig zich in de hemel heft.  Je hebt dan al een aardig stepdansje met de pedalen achter de rug want niets in de wereld van de vliegerij is zo gevoelig aan input als de pedalen van een taildragger. Hiermee aan de slag op de grond, is echt-vraiment- wirklich-truly hemels, niet van deze wereld.

Het landen is ook alweer hogere vliegkunst. Je moet voor de perfecte terugkeer op aarde het vliegtuig in totale draagkrachtverlies hebben net op het moment dat de hoofdwielen de grond raken. En daarbij een driepunter maken. Dat is de grond raken met de drie wielen tegelijk.

En dan is er de ground loop, een ongecontroleerde rotatie aan de grond. Een te duchten monster dat altijd op de loer ligt maar niet meer in de kuiten bijten kan, eenmaal in de lucht en van de zwaartekracht bevrijd. Hoe een  ground loop vermijden en het zich hieruit weten te redden; daar werden tonnen boeken over geschreven.

Er zijn zovele fijne anekdotes, en andere, te vertellen over het staartwielvliegen.

Dat je bij de Piper Cub in vlucht, simpelweg door te slippen, benzine van de ene tank in de vleugel, naar de andere tank in de andere vleugel kan overhevelen bijvoorbeeld; of dat in de Jodel, net voor touch down, een zwiep wind mij ooit ‘s eensklaps van de landingsbaan af blies en er een perfecte landing volgde op de taxibaan ernaast  … Dat ik ooit ’s met de Cub in een grasstrook ben geland waar de boer net gier had uitgegoten, nou moe … leuke wasbeurt die me wachtte !

En ook, ik herinner mij dat wijlen Remi Van Brussel ooit ‘s mijn landing in de Cub gade sloeg vanuit de bar en de  crosswind-landing als perfect beoordeelde en over me zei dat ik op dat moment de jongste staartwielvlieger in België was. Ik was toen 31 jaar jong. Ik ben nu haast dubbel zo oud. Remi zou mij later leren de Jodel onder de knie krijgen, ja meine joengne, zei hij dan. Remi was een krak van een instructeur, een ex-dokwerker ook, hoed af.

De mooie kunst van het vliegen in een Spornradflugzeug zal nooit sterven.  Bij Propeller te Wevelgem kan je er deze nobele kunst leren in een Jodel en beroepsvliegers (BM/A-380 captain) kopen heden al eens een taildragger om er in lol te hebben en trage vluchten te maken in Europa.

Er was geen staartsleper beschikbaar om mij in het voorbije week-end naar Overboelare/EBGG te brengen waar jaarlijks de hoogmis voor taildraggers wordt opgedragen. En een Spitfire huren is heel moeilijk. Zou de Spit op het korte veld kunnen landen? Bij forse wind, het gras kort, de grond hard van de voorbije zomerdagen, ja, dat zou zijn gelukt. Misschien moet de bijzonder toffe jaarlijkse Tailwheel Meet aldaar ook eens Tante Ju van Lufthansa uitnodigen voor rondvluchten vanaf hun leuk vliegveld. Zou dat lukken vanaf Overboelare/EBGG dat maar een voorschoot groot is? En er mag al eens een PC-7 luchtdopen komen doen. Ik zet me meteen op de lijst van gegadigden.

Maar ik had naast alle andere staartslepers die op de Tailwheel Meet present gaven, heel graag ook de Ryan PT22 van Raymond Cuypers bewonderd in levende lijve. Raymond Cuypers was voor dit jaar de peetvader van de Meet. De man heeft al 38 van die staartdinges  flown by the seat of his pants. My goodness ! Een taildraggerkenner om naar op te zien.

Volgend jaar weer, en dat de regen dan ’s mag weg blijven.

 

Foto courtesy Tailwheel Meet

http://ehfc.net/Taming.pdf / http://www.tailwheelmeet.com / http://www.propeller.be/Vloot.aspx / http://www.rar.be